एका छोट्याशा खेड्यात रोज सकाळी एक आगळीवेगळी शाळा भरते

Raju tapal October 13, 2025 55

एका छोट्याशा खेड्यात रोज सकाळी एक आगळीवेगळी शाळा भरते. या शाळेत मात्र लहान मुलं नाही, तर ६० ते ९० वर्षांच्या आजीबाई गुलाबी रंगाच्या साडीत सजून शाळेत जातात. शिकण्याची इच्छा आणि डोळ्यातला उत्साह पाहिला की कोणालाही विश्वास बसणार नाही की या आज्या पहिल्यांदा आयुष्यात शाळेच्या बाकावर बसत आहेत. वयाच्या ओझ्याला हरवून अक्षरांचा गंध घेण्याचं स्वप्न त्यांनी उराशी बाळगलं आणि त्यामुळेच या शाळेला नाव पडलं ‘आजीबाईंची शाळा’. २०१६ साली शिक्षक योगेंद्र बांगड यांनी आणि मोतीराम दलाल चॅरिटेबल ट्रस्टच्या मदतीने ही शाळा सुरु केली. सुरुवातीला गावकऱ्यांनाही आश्चर्य वाटलं, पण जसजसा वेळ गेला तसतसा या शाळेचा आवाज दूरवर पोहोचला. रोज सकाळी दहा वाजता आज्या आपापल्या गुलाबी शाळेच्या साड्या नेसून पुस्तकं, वही घेऊन शाळेत जातात. कोणी कविता म्हणतं, कोणी अक्षर ओळखतं, तर कोणी स्वतःचं नाव लिहायला शिकतं. आजवर अंगठ्याचा ठसा मारणाऱ्या या आज्या आता स्वतःच्या हाताने सही करू लागल्या आहेत. या शाळेतल्या शिक्षिका शीतल मोरे, एक तरुणी, अतिशय संयमाने या आज्यांना शिकवतात. मोजदाद, अक्षरं, कविता, गोष्टी याबरोबरच जीवनात उपयोगी पडतील अशा गोष्टींवरही भर दिला जातो. काही आज्या धार्मिक ग्रंथ वाचायला लागल्या आहेत तर काही नातवंडांबरोबर अभ्यास करू लागल्या आहेत. त्यांना जेव्हा कळतं की आता पत्र वाचता येतं, बँकेत सही करता येते, बसचं पाटीचं नाव ओळखता येतं – तेव्हा त्यांच्या चेहऱ्यावरचा आनंद अगदी बालकासारखा निरागस दिसतो. या शाळेत प्रत्येक आजीने एक झाड लावलं आहे. रोज शाळेत आल्यानंतर त्या झाडाला पाणी घालतात, त्याची निगा राखतात. जसं झाड वाढतंय तसंच त्यांच्या शिक्षणाचं झाडही रुजतंय, फुलतंय. गावातील लहान मुलेही या आज्यांकडे आदराने बघतात. आजीबाईंची शाळा हे खरं तर शिक्षणाचं मंदिरच आहे. ज्या वयात लोक आयुष्याला विश्रांती देतात, त्या वयात या आज्या पुन्हा स्वप्नं पाहतात. जगाला संदेश देतात की शिकण्यासाठी वय कधीच अडथळा ठरत नाही. शिक्षण घेण्याची जिद्द असेल तर कोणतंही वय हे नवीन सुरुवात करण्यासाठी योग्य असतं.

Share This